این سرنوشت توست

که کودکان بر اندام سنگی ات یادگاری بنویسند

جوانان با اندام برهنه‏ات عکس بگیرند

و کهن سالان با‏ خنده از کنارت بگذرند

نمی‏توانی جواب آنها را بدهی ، نمی‏توانی فریاد بزنی

نمی‏توانی گریه کنی ، نمی‏توانی بخندی

چرا که ما تو را به سنگ بدل کرده‏ایم

چرا که سپاسگزار مهربانی ما نبوده‏ای

این ما بودیم که از جلبک‏ها برای تو زیباترین جامه‏گان را آوردیم

این ما بودیم که از خزه‏ها معطرترین عطرها را به تو هدیه کردیم

این ما بودیم که زیباترین کشتی هایمان را غرق کردیم تا تو در آن‏ها سکنا گزینی

دریاهایی هست که هیچ‏کس نمی‏داند

دریاهایی پنهانی

دریاهایی که در غیاب تو گریسته‏ایم

هزاران ماهی با پولک‏های رنگین برای به بند‏ کشیدن تو کم بود

قربانی کردن صدها نهنگ به پیشکش قدم‏های تو

نه ! هیچکدام

با خداوند خود یار نبودی

پری سرکشی بودی که با سرنوشت خود می‏جنگید

عاشق دیوانگی و جنون

دست بر گردن ملاحان مست انداختی

پا‏‏به‏پایشان در توفان‏ها ، ابلهانه پایکوبی کردی ، رقصیدی

بر دریاهایی که به نامت کرده بودم ، لعنت فرستادی

رسم و راه اقیانوس‏هایم را برهم زدی

پیامبری عصیانگری کردی

به آدمی دل  . . .

ما نیز تو را به سنگ بدل کردیم

نمی‏توانی گریه کنی ، نمی‏توانی بخندی

هیچ‏کدام

سرنوشت‏ات را به نیستی رقم زدیم

والتا    ‏2011‏/07‏/04